Een landschap van dozen, of het archief als digitale speeltuin: “Een groot voordeel van het digitale tijdperk is dat het makkelijker is om dezelfde informatie op verschillende manieren te presenteren en daarmee opnieuw te interpreteren en van betekenis te voorzien.”

Het structuralisme in Nederland wilde een nieuwe sociale ruimte bouwen waar zowel individuen als het collectief zich konden ontplooien. De architecten ontwierpen gebouwen waar voldoende plaats was voor sociale ontmoetingen en dat vanuit de opzet van de architectuur onder andere de verbeelding en het experiment bij mensen zou stimuleren. Tegelijkertijd zetten de structuralisten zich af tegen de rationalistische en bureaucratische bouw uit de jaren 50. Traditionele hiërarchische bouwwijzen en sociale verbanden moesten doorbroken worden. Deze gedachten hadden complexe ordeningen te gevolg waarbij gebouwen weliswaar nog steeds hiërarchisch opgezet werden (grote ruimtes werden steeds, op systematische wijze, opgedeeld in kleinere ruimtes), maar de vorm moest stimuleren tot creativiteit en de mogelijkheid bieden dat de bewoners en gebruikers het naar hun eigen hand in konden zetten.

Voor deze eerste opdracht is daarom het archiefsysteem Adlib dat het gehele erfgoed van Het Nieuwe Instituut ontsluit als vertrekpunt genomen. Adlib is een softwarepakket waarmee alle objecten, papieren, foto’s en andere documenten die Het Nieuwe Instituut bewaard gecategoriseerd, gelokaliseerd en met elkaar verbonden kunnen worden. Door dit alomvattende systeem als voorbeeld te nemen kan gekeken worden in hoeverre het systeem achter het archief bepalend is voor de vorm en het gebruik van het archief. Door na een specifiek gedeelte in het archief te kijken, namelijk het deel dat informatie bevat over enkele structuralisten, heeft Richard Vijgen gezocht naar specifieke invalshoeken en geëxperimenteerd met nieuwe modellen om te komen tot nieuw inzicht en omgang met het archief.

Lees hier het interview met Richard Vijgen